Danas je u Prijedoru obilježen Dan bijelih traka. Na današnji dan 1992.godine građani prijedorske općine, nesrpske nacionalnosti, primorani su da na svoje prozore istaknu bijelo platno, a na javnim mjestima na nadlakticama su morali nositi bijele trake.
Danu kojeg se prijedorski Bošnjaci i Hrvati ne rado sjećaju zbog nošenja bijelih traka, prethodilo je nasilno preuzimanje vlasti, granatiranje Kozarca i Hambarina, hapšenja prijedorskih intelektualaca, streljanje najmanje 25 civila u Partizanskoj ulici, kao i otvaranje logora Omarska, Keraterm i Trnopolje.
Nakon što su srpske snage nasilno preuzele kontrolu nad prijedorskom opštinom 30. aprila 1992. godine, izabrani predsjednik opštine Muhamed Ćehajić je bio prva osoba kojoj je bio uskraćen pristup u sopstvenu kancelariju u zgradi opštine. Uhapšen je 23. maja, deportovan u logor Omarska gdje je ubijen. Ove činjenice govore o postojanju dobro organizovanaog plana koji je života koštao 3. 176 građana nesrpske nacionalnosti.
Iz Inicijativa “Jer me se tiče” koja je danas na centralnom gradskom trgu organizovala obilježavanje Dana bijelih traka u Prijedoru, ističu da je to podsjećanje na 31.maj 1992.godine kada je Krizni štab opštine Prijedor primorao nesrpsko stanovništvo da svoje kuće i stanove označe bijelim zastavama, a ukoliko se kreću gradom da nose bijelu traku oko ruke.
Glavni sadržaj i ovogodišnjeg obilježavanja Dana bijelih traka u Prijedoru je bilo polaganje 102 ruže sa imenima ubijene prijedorske djece. Kada je riječ o podizanju spomen obilježja ubijenoj djeci Prijedora, više je nego očigledno da aktuelna vlast u ovom gradu, na čelu sa gradonačelnikom Slobodanom Javorom, ne pokazuje dovoljno razumijevanja.
To je naglasio i Fikret Bačić predstavnik porodica ubijene djece Prijedora i da aktuelni gradonačelnik Slobodan Javor ne želi razgovarati o izgradnje spomenika. Haški tribunal je činjenicu da je nesrpsko stanovništvo u Prijedoru bilo primorano nositi bijele trake i označavati kuće bijelim platnima utvrdio u više pravosnažnih presuda.
O bijelim trakama se govori i u presudama Biljani Plavšić, Momčilu Krajišniku i Radovanu Karadžiću. U presudama Mići Stanišiću i Stojanu Župljaninu jasno utvrdio da je nesrpskom stanovništvu 1992. godine bila ograničena sloboda kretanja te da su „Muslimani i Hrvati morali da izvjese bijele zastave na prozorima i nose bijele trake na rukama”.
O obilježavanju građana nesrpske nacionalnosti, ljeta 1992. godine u Prijedoru govori se i u pravosnažnoj presudi, šefu kriznog štaba opštine Prijedor, Milomiru Stakiću kao i presudi Dušku Tadiću, prvoj presudi tribunala. Iako desetljeća prolaze, u Prijedoru i danas bilježimo snažno protivljenje činjenicama dokazanim u Hagu i pred domaćim sudovima.
Senudin Safić
